Marrë nga libri, i Raffaelo Russo-s: Islam storie e dottrine, f. 115-22

Lexuesi perëndimor shpesh habitet, kur njihet me faktin, se myslimanët e njohin Jezusin si një profet të tyre, por kjo nuk duhet të na bëjë habi, nëse marrim parasysh faktin se Muhamedi nuk e konsideronte veten themeluesi i një “religjoni të ri”, por përkundrazi një përsosës dhe përmbushës i asaj që profetët kishin përgatitur para tij.
Është e natyrshme, që rrëfimi për Jezusin ashtu siç shfaqet në Kuran dhe në traditën profetike, të jetë pjesërisht i ndryshëm nga ajo që gjejmë të shkruar në ungjij.
Para së gjithash Jezusi nuk është biri i Zotit, ide gati e pakonceptueshme kjo për monoteizmin e rreptë Islam dhe nga ky këndvështrim qartësisht e pavërtetë, duke qenë se cënon rëndë trashendencën e Zotit.
Nuk ekziston as teologjia e kryqit, asnjë akt shpëtimtar i kryer përmes vdekjes në kryq, që për myslimanët nuk ka ndodhur kurrë: Jezusi u shpëtua nga vdekja përmes një ndërhyrje të mrekullueshme nga ana e Zotit dhe kjo mrekulli është një nga shenjat më të mëdha që garanton vërtetësinë e misionit profetik të tij, siç ndodhi për Moisiun (gjatë kalimit të detit) dhe për vetë Muhamedin (i shpëtuar nga Zoti shumë herë nga sulmet e mekasve).
Ne fakt, janë të shumta detajet e jetës Islame të Jezusit, të cilat të sjellin ndërmend edhe histori të profetëve të tjerë.
Së pari, konteksti: tekstet islame e paraqesin Perandorinë Romake si perandorinë pagane të radhës, e cila dominohej nga një ideologji religjioze, që i shpinte njerëzit të adhuronin statuja prej guri, sikur ata me të vërtetë të ishin në gjendje që t`i bënin keq ose mirë njerëzve.
Perandori shihet si një lloj Faraoni dhe vartësit e tij (Guvernatori i Judesë në kohën e Jezusit, ose Herodi mbret i Sirisë dhe i Izraelit në momentin e lindjes së Jezusit), si njerëz që përsërisin të njëjtat veprime si të lashtët, që gjatë atyre kohëve, në kohën e Nuhut, Hudit, Musait, kanë shkaktuar zemërimin ndëshkues të Zotit. Jo pa qëllim që nga lindja e tij, në tekstet islame, Jezusi paraqitet si një luftues i madh i idhujtarisë: “Kur Jezusi, paqja qoftë me të, erdhi në këtë botë, të gjithë idhujt në tokë u rrëzuan kokëposhtë” Sipas traditave Islame, ky ishte një moment kthimi në historinë e njerëzimit, në fakt nuk kishte asgjë më efikase për humbjen e njerëzimit sesa këto idhuj, xhindët futeshin brenda tyre e u flisnin njerëzve, duke ndikuar në jetën e tyre e këto të fundit besonin, se ishin idhujt që flisnin. Po kur ndodhi ky fakt, idhujt humbën respektin në sytë e njerëzve. (Vita di Gesu secondo le tradizioni islamiche, Palermo 2000; f. 60-61).
Elementë të tjerë të historisë së mrekullueshme të lindjes së Jezusit të sjellin ndërmend episode të ngjashme të jetës së profetëve të tjerë, përfshi këtu edhe Muhamedin. Për shembull ngjarja e takimit të parë midis Merjemes (Maries) dhe Kryeengjëllit Gabriel (Xhibril) (Deklarimi i të krishterëve: momenti kur virgjëresha Mari, mëson se do të lindë një djalë) është shumë e ngjashme me takimin e parë ndërmjet Muhamedit dhe Xhibrilit. Sharjet dhe fyerjet që ka kaluar Maria (Merjemja), për faktin se mendohej se kishte lindur një djalë “pa baba”, janë të ngjashme me sharjet dhe fyerjet e pësuara nga shumë profetë të tjerë. Si shumë profetë të tjerë edhe Maria (Merjemja) u largua për një farë kohe nga vendi i saj (Ajo e barti atë (Isain), pastaj (me të në bark) u izolua në një vend të largët (Sure Merjem 22), e shoqëruar nga Jozefi, zdrukthtari, i cili sipas disa haditheve thuhet se ka qenë kushëriri dhe jo burri i saj. Ata u larguan, për arsye se jeta e fëmijës ishte në rrezik dhe jo vetëm nderi i saj. Më tej në biografitë tradicionale për Jezusin është tezja e Maries ajo, që i tërheq vëmendjen me këto fjalë: “Nëse ti do të lindësh fëmijën tënd duke qëndruar në mes të njerëzve, ata do të të ofendojnë, do të shpifin dhe së fundmi do të të vrasin ty së bashku me fëmijën tënd” (Vita di Gesu secondo le tradizioni islamiche, Palermo 2000; f. 57)
Gjatë arratisë, Maria (Merjemja), u pushtua për një çast nga lodhja dhe humbja e shpresës: Dhimbja (e lindjes) e mbështeti atë te një trup hurme. Ajo tha: “Ah sa mirë ka qenë për mua, të kisha vdekur para kësaj e të isha e harruar që moti!” E prej së poshtmi atë e thirri (Xhibrili): “Mos u brengos, Zoti yt bëri pranë teje një përrockë (uji). E ti shkunde trupin e hurmës se do të bien ty hurma të freskëta”. (Sure Merjem 23-25). Në atë vend Maria lindi Jezusin dhe uji dhe hurma ishin ushqimi i parë i saj. Traditat islame saktësojnë “se nuk ka asgjë më të mirë për nënat që po lindin se uji dhe hurma” dhe se ajo përrockë uji e mrekullueshme ishte e ftohtë, nëse e pije dhe e vakët nëse e përdorje për larje” dhe thuhet se Muhamedi (a.s) e kishte zakon të përtypte hurma dhe t’ia vente në gojë fëmijëve të shokëve të tij, kur ato vinin në këtë botë. (Vita di Gesu secondo le tradizioni islamiche, Palermo 2000; f. 59-60)
Udhëtimi i Maries nuk kishte për të përfunduar në Betlehem. Edhe në librat e myslimanëve rimerret historia biblike e masakrës së fëmijëve të pafajshëm dhe ikjes në Egjipt, ngjarje kjo që përbën precedentin e fundit të hixhretit të profetit Muhamed.
Maria dhe biri i tij ndenjën në Egjipt për 12 vjet deri në vdekjen e Herodit…
Mrekullitë do ta shoqërojnë Jezusin gjatë gjithë kohës e do të shumfishohen sidomos gjatë viteve të fundit të “jetës publike të tij”, që për Islamin korrespondon me shpalljen nga ana e Jezusit të fesë së Allahut, d.m.th. besimit në ekzistencën e një Zoti të vetëm, Krijues të qiellit dhe të tokës, si dhe të bindjes që duhet treguar ndaj urdhrave të tij për të fituar shpëtimin. Edhe Jezusit, ngjashëm si profetëve të tjerë, iu desh të përballej me sulmin dhe përqeshjet e popullit të tij, i cili nuk e pranonte mesazhin e tij.
Shumëfishimi i mrekullive i detyrohet pikërisht nevojës për të dhënë shenja të profetësisë, që janë të afta të shkundin skeptikët e t`i tregojnë atyre provat, se Jezusi ishte i dërguari i Zotit.
I këtij lloji është edhe një nga mrekullitë që i atribuohen Jezusit në Kuran, por jo në ungjijtë kanonikë.
Ai, ndërsa po predikonte një ditë përballë një grupi të madh njerëzish, tha: “Dhe, të dërguar te bijtë e Israilit: unë kam ardhur nga Zoti juaj me argument, unë nga balta ju bëj diç si shpendi, i fryej atij dhe ai me lejen e All-llahut bëhet shpend…” (Ali Imran 49). Sipas disa biografive mbi jetën e Jezusit të bëra nga dijetarë myslimanë pohohet se “zogu i bërë nga jezusi fluturonte për sa kohë njerëzit e shihnin, e kur ato e hiqnin shikimin prej tij, ai binte në tokë i vdekur. Kjo ndodhte, për të bërë një dallim ndërmjet asaj që bëhej nga Jezusi dhe asaj që bëhej nga Zoti i lartmadhëruar, si vërtetim i faktit se vetëm ajo që është e krijuar nga Zoti i Gjithfuqishëm është e përsosur” (Vita di Gesu secondo le tradizioni islamiche, Palermo 2000; f. 88)
Mrekulli të tjera që i atribuohen Jezusit si në Kuran ashtu edhe në hadithet profetike, gjenden edhe në Bibël me dallime shumë të vogla në rrëfimin e ngjarjes. Midis tyre më të njohurat janë shërimi i të verbrit dhe ngjallja e Lazarit.
Dallime të mëdha ekzistojnë, përsa i përket kryqëzimit dhe vdekjes së Jezusit, një element thelbësor ky në religjionin e krishterë. Sipas shumë biografive të hershme, Jezusi dënohet nga autoritetet hebraike me ndihmën e romakëve, por në moment të fundit shpëtohet në mënyrë të mrekullueshme nga Zoti. Në Kuran pohohet, se hebrenjtë dhe romakët kishin bindjen e gabuar, se e kishin kryqëzuar dhe vrarë Jezusin, birin e Marisë të dërguarin e Zotit, por Zoti e kishte zëvendësuar atë me një tjetër “Po ata as nuk e mbytën as nuk e gozhduan (nuk e kryqëzuan në gozhda), por atyre u përngjau” (Nisa 157). Ngjashëm si në rrëfimin biblik, por këtë herë pa elementin e ringjalljes, Jezusi u ngrit në qiell sipas vullnetit të Zotit, duke i shpëtuar përfundimisht armiqve të tij, jo pa përfunduar më parë edhe misionin e tij.
Së fundmi, dallimet themelore ndërmjet Krishterimit dhe Islamit lidhur me Jezusin mund të përmblidhen si më poshtë:

1. “Doktrina e trinitetit: sipas myslimanëve është një triteizëm i panevojshëm brenda religjionit të krishterë.
2. Ideja që Jezusi mund të jetë “Biri i Zotit” në kuptimin strikt dhe literal të termit.
3. Ideja e shëlbimit, fakti që Jezusi i mori mbi vete të gjitha mëkatet e njerëzimit, përmes vdekjes së tij në kryq.
4. Ideja që Zoti është mishëruar në një njeri, është e papërputhshme me idenë e trashendencës hyjnore në Islam.

Doktrina e Jezusit është e ngjashme në të dy versionet e historisë, të ngjashme janë mrekullitë që i atribuohen atij, domethënia e tyre dhe e mesazhit të fjalëve të tij, ndonëse ka një dallueshmëri të madhe në rolin që i mvishet këtyre të fundit në planin shpëtues të Zotit. Sepse Jezusi, sipas myslimanëve është i ngjashëm në rolin e tij me Gjon Pagëzorin siç njihet në teologjinë e të krishterë. Misioni i tij konsistonte në shpalljen e ardhjes së profetit të fundit të Zotit, Muhamedit.
Në shumë biografi të Jezusit të shkruar nga myslimanët lexojmë: Në fillim të misionit të tij para se dishepujt ta ndiqnin atë i thanë: “A do të ketë një profet tjetër përveç teje”? Dhe përgjigja ishte: “Sigurisht, do të jetë profeti Arab”.

(Vita di Gesu secondo le tradizioni islamiche, Palermo 2000; f. 83)
Përktheu: Rezart Beka

Iliria Agentur – Reklama

von Zemraadmin | Okt. 25, 2014 | Allgemein

Shkencëtarët gjerman dëshmojnë se ka jetë pas vdekjes

von Zemraadmin | Sep. 9, 2014 | Shëndetësia

 

Ky proces kontrovers u bë për 944 vullnetarë të cilët morën pjesë në këtë eksperiment në këto katër vitet e fundit. Atyre iu injektuan përzierje të drogave të ndryshme duke përfshirë këtu edhe epinefrinë. Këto përzierjes drogash u lejonin pacientëve që të përjetonin një vdekje klinike dhe që të dilnin nga ajo gjendje pa asnjë pasojë. Pas injektimit të përzierjeve të drogave, pacientët rikuperoheshin pas 18 minutash dhe kjo gjë bëhej duke filtruar ozon në gjakun e tyre.

Kohëzgjatja jashtëzakonisht e gjatë në këtë gjendje- vdekje klinike- është bërë e mundur kohëve të fundit falë zhvillimit të një makine të re kardiopulmore e quajtur AutoPulse. Kjo lloj pajisje është përdorur vitet e fundit për të rikthyer në jetë njerëzit që kishin vdekur para 40 minutave deri në një orë.

Përvojat e pranë-vdekjes janë përmendur edhe në revista të ndryshme mjekësore edhe në të kaluarën, duke marrë për bazë halucinacionet, por se Doktor Ackermann dhe ekipi i tij, përkundrazi, konsiderojnë se pikërisht këto janë dëshmi se ka ekzistencë të jetës së përtejme dhe është një formë e dualizmit në mes mendjes dhe trupit.

Ekipi i shkencëtarëve, i udhëhequr nga doktor Berthold Ackermann, ka monitoruar operacionet dhe kanë përpiluar dëshmitë e subjekteve, transmeton lajmi.net. Edhe pse ka disa ndryshime në këtë eksperiment nga individët e ndryshëm, të gjithë individët kanë pasur disa kujtime gjatë periudhës sa kanë qenë në vdekje klinike. Shumica prej tyre kanë përshkruar disa ndjesi shumë të ngjashme.

Përjetimet më të shpeshta që kanë thënë se kanë përjetuar vullnetarët që kanë marë pjesë në këtë eksperiment kanë përfshirë ndjenjën e shkëputjes nga trupi i tyre, ndjenjën se po ngrihen në ajër, qetësinë totale, sigurinë, ngrohtësinë, përvojën e shpërbërjes absolute dhe praninë e një drite të madhe.

Shkencëtarët thonë se ata janë të vetëdijshëm se shumë prej konkluzioneve që kanë arritur do të shokojnë shumë njerëz edhe pse besimet fetare të subjekteve të përfshira në këtë eksperiment nuk kanë paraqitur asnjë problem. Në të vërtetë, vullnetarët që kanë marrë pjesë në këtë eksperiment i kanë takuar besimeve të ndryshme fetare, si besimit të krishterë, atij islam, hebre por ka pasur edhe ateistë.

“Unë e di se rezultatet tona mund të shqetësojnë besimet e shumë njerëzve”, thotë doktor Ackermann.

“Por, në asnjë mënyrë, ne nuk kemi pasur për qëllim një gjë të tillë. Ne vetëm kemi dhënë përgjigje në pyetjen më të madhe të historisë së njerëzimit, kështu që unë shpresoj se këta njerëz që janë prekur të jenë në gjendje të na falin. Po, ka jetë pas vdekjes dhe kjo duket se vlen për të gjithë ne”, ka thënë doktori.

Ja ilaçi për tretjen e gurëve në veshkë dhe tëmth…

von Zemraadmin | Aug. 28, 2014 | Shëndetësia

Një nga problemet e shpeshta në rrethin tonë paraqesin gurët në veshkë apo tëmth. Problemi më së shumti shkaktohet nga uji dhe ushqimi. Si të tentoni për t’i shmangur metodat me dhimbje të medicinës konvencionale po ju paraqesim reçetën popullore të provuar për tretjen dhe nxjerrjen e gurëve nga organizmi.

 

Ilaçi për tretjen e gurëve në veshkë dhe tëmth

Përbërësit:

 

250 gr sheqer pluhur,
0.25 l vaj ulliri ekstra të virgjër (eko),
250 gr limon me lëvozhgë
250 gr rrënjë majdanozi (të bluara) dhe
250 gr mjaltë

(apo sasi të njejta të të gjithë përbërësve)

Udhëzim:

Limonin e lani mirë dhe nëse është i spërkatur e pastroni nga kimikatet. Këtë mund ta bëni me përzierjen për pastrimin e frutave, të cilën reçetë për përzierjen dhe proçedurën mund ta gjeni këtu. Pasi ta pastroni limonin, e preni në copëza dhe e bluani sa më imët në ‚blender‘ apo mulli elektrik, rrënjët e majdanozit i qëroni, preni në copëza dhe i bluani sikurse limonin. I përzieni të gjitha dhe i shtoni mjaltin, vajin e ullirit dhe sheqerin pluhur. Përbërësit i përzieni aq gjatë deri sa masa të njëjësohet

Për problemet me gurë në veshkë dhe tëmth duhet marrë një lugë gjelle të përzierjes në mëngjes para se me ngrënë dhe në mbrëmje para se me fjetë. Masën duhet ruajtur në frigorifer gjatë tërë kohës edhe atë në kavanoz qelqi sepse është e paqëndrueshme. Për zgjidhjen e shumë problemeve me rërën apo gurët në veshkë dhe tëmth duhet pirë dy sasi të caktuara më parë. (Pasi të përfundoni të parën atëherë përgatitni masën e dytë sepse prishet lehtë dhe bëhet me sasi prej 250 g për përbërës). Përzierja është përgatitur dhe testuar me qëllim tretjen e gurëve dhe është shumë efektive.

Përzierja ka shije shumë të këndshme, kurse përbërja e saj është shumë e shëndetshme edhe për qëllime tjera ashtuqë edhe anëtarët tjerë të familjes mund ta përdorin bashkë me personin që vuan nga gurët në organizëm. Është me rëndësi të ceket se gjatë kohës së përdorimit të terapisë duhet të konsumoni sa më shumë lëngje, më së miri ujë.
Reçetat tjera

Në linkun e njejtë mund të gjeni edhe komente të dobishme me të cilët lexuesit ndajnë përvojat e tyre. Po ju paraqesim disa nga ato.

Ereza: „Burri im u lirua nga gurët në veshkë duke pirë limon dhe vaj ulliri“.

Astriti: “ Në shkurt të 2012 kam pasur dhimbje të forta sepse më ka lëvizur guri në veshkë për të cilin nuk e kam ditur. Mbarova në spital. Kam përdorur këtë reçetë duke bërë një masë me nga 1/2 kg të përbërësve, por në vend të rrënjëve kam përdorur fletat e majdanozit. Që atëherë nuk kam pasur probleme, kurse gjatë kontrollit me ultrazë shihet gjithçka pastër. Ju rekomandoj ta përdorni të ngrohtë“

Edona: „Njoh dy persona që me ultrazë ju kanë paraqitur gurë në veshkë dhe pas dy javëve duke pirë nga 2 l çaj majdanozi (të tharë) në ditë guri është tretur, gjegjësishtë, nuk është paraqitur më në ultrazë. Njëri nga këto është nëna ime e cila ka 75 vjet. Në një litër ujë të vluar shtoni 3 lugë gjelle të majdanozit të tharë dhe të imtësuar dhe pas 5 minutash e kulloni … e pini të nxehtë apo të ftohtë, e njejtë“.

Sara: „1/2 kg mjaltë natyral, 1/2 kg vaj ulliri dhe 1/2 kg limon të bluar … dhe pini çdo mëngjes nga një lugë gjelle para ushqimit. Unë kam pasur guri në tëmth, dhimbje të tmerrshme, nuk doja të operohem dhe bëra mirë … ndihmon 100 %“.

Tom: „Meqë kam probleme me veshkët gjatë 15 viteve mbrapa do ta ndaj me ju reçetën e cila me siguri thyen gurin. Para 15 viteve kisha sulm dhimbjesh në veshkë dhe u zbuluan se kisha 10 gurë, 6 në njërën dhe 4 në tjetrën veshkë, që të gjithë me madhësi të njejtë prej 1 cm. Pasi nxorra një gur, u zbulua se kam gurë kristalorë, po mendoj si përbërje kimike. Këto janë gurët më të këqinj të mundshëm sepse nuk mund të thyhen as me laser. Pas afro gjysmë viti vuajtje, një plakë, që do ta kujtoj gjatë tërë jetës, më tregoi për reçetën e cila me siguri më shpëtoi jetën. Tërshëra e thjeshtë, që çdokush në fshat e ka, por edhe në qytet e gjeni lehtë. Kam pirë çaj një muaj dhe mjeku nuk ka besuar se nuk kam më asnjë gurë, kurse unë as që i kam hetuar gjatë daljes së tyre sepse tërshëra i ka thyer plotësisht. Do të thotë 1 l ujë, 5 lugë tërshërë. Kur uji vlon tërshëra e larë shtohet dhe zihet edhe për 10 minuta, kur të fundoset e tëra llogaritet se është zier. Të kullohet dhe të pihen dy gota prej 2 dl në mëngjes menjëherë pas zgjimit nga gjumi dhe dy në mbrëmje. Pihen për shtatë ditë me rradhë dhe pastaj bëhet pushim prej shtatë ditësh. Tërshërën është më së miri ta zieni në mbrëmje, kulloni dhe pastaj ta pini të nesërmen. Është me rëndësi të pihet 7 ditë dhe pushim 7 ditë.

Ky çaj mua më ka ndihmuar, por edhe shumë shokëve, ashtuqë shpresoj se do të ju ndihmojë edhe ju!

Përveç kësaj të cekë se kam përdorur edhe çajin e mësipërm prej majdanozi dhe mjalti, por mua më ka ndihmuar tërshëra… Natyrisht që duhet të ndërpritet pirja e çajit kur zgjidhet problemi, por kur veshka fillon krijimin e gurëve ato i bën gjatë tërë jetës. Unë pra pi një apo dy muaj dhe pastaj pauzoj për gjashtë apo më tepër muaj dhe që atëherë e mbaj vehten në kontroll. Duhet gjetur tërshërë që nuk është e spërkatur me lloje të ndryshme të kimikateve. Nëse ndokujt i ndihmon ashtu si mua do të jam i lumtur“.

/index.al/